این نامگذاری موجب شد تا دانشمندان تحقیقات وسیعتری بر روی این جرم داشته باشند و با بررسی های انجام شده در اواخر دهه 20 میلادی بنا به دلایل فراوانی سرنوشت تلخی برای پلوتو رقم خورد و سرانجام در تاریخ 24 آگوست 2006، با انجام یک رای گیری کلی و تصویب نهایی از سوی انجمن بین المللی اخترشناسی، پلوتو برای همیشه از لیست سیارات منظومه خورشیدی حذف و یک سیاره کوتوله نامیده شد. حدود چهار سال ازخروج پلوتو می گذرد، اما این بار خبرهایی عجیب از آن به گوش می رسد.

تلسکوپ فضایی هابل به تازگی عکس هایی از این سیاره تهیه کرده است که با بررسی های جزئی روی آنها، پلوتو را نه تنها یک جرم از جنس سنگ و یخ بلکه محیطی کاملا فعال و متغییر نشان می دهد.

«مایک براون» از دانشگاه کلتک در این باره می گوید:" طبق تحقیقات و مطالعات انجام شده تاکنون، تنها اجرام منظومه شمسی که در سطح آنها می توان تغییرات گسترده ی فصلی را مشاهده کرد، سیاره زمین و مریخ هستند و با شنیدن این خبر در حال حاضر پلوتو بیش از هر جرم دیگری توجه همه را به خود جلب کرده است."

در حال حاضر سیاره پلوتو آن قدر از ما فاصله دارد که یکبار گردشش به دور خورشید (حرکت انتقالی)، 248 سال زمینی طول می کشد!

بیش از 20 سال پیش، در سال 1989 پلوتو به نزدیکترین فاصله اش از خورشید یعنی 4 میلیارد و 425 میلیون کیلومتری آن رسید و این امر موجب ذوب یخ های نیتروژنی و مونوکسید کربنی موجود در سطح آن گردید که با وجود انتقال گرمای فراوان، هنوز سطحی منجمد با دمای منفی 240 تا 190 درجه سانتی گراد زیر صفر دارد.

اما نکته مهم در مشاهدات اخیر تغییرات ظاهری و عجیب این سیاره است که نگاه همه را به سوی خود برگردانده است.

بیش از 350 تصویر در فواصل سالهای 2002 تا 2003 میلادی توسط هابل از این جرم گرفته شده که در تمام آنها اندازه ی پلوتو آن قدر کوچک است که از چند پیکسل بیشتر تجاوز نمی کند. این امر باعث شد تا دانشمندان از تکنیک رایانه ای مدرنی به نام مبهم نمایی (مجموعه ای متشکل از چند رایانه بهم پیوسته) استفاده کنند و اکنون پس از گذشت مدتها تحقیق و مطالعه با جمع آوری چند ده عکس با تفکیک پذیری (وضوح) بالا، تغییراتی عجیب در سطح این جرم یخی مشاهده کردند.

نکته دیگر دراین تصاویر، لکه های رنگی (سفید، زرد – نارنجی و قهوه ای تیره) هست که لکه نارنجی و روشن برروی نیم کره ی شمالی آن (نیم کره ای که درحال حاضر روبه خورشید قرار دارد)، پدید آمده و نیم کره ی جنوبی تقریبا تیره است.

با پردازش های انجام شده روی تصاویر سالهای گذشته و مقایسه آن با تصاویر پردازش شده ی جدید، مشاهده می شود که این لکه ها به مرور زمان، ابتدا به سوی استوای سیاره و سپس لکه های تیره ی نیم کره جنوبی را هم دربر می گیرد.

براون در این باره نیز می گوید: "طبق بررسی های صورت گرفته در گذشته، تصور می رود که این پدیده ناشی از ذوب یخ های نیتروژنی سطح منجمد و یخ زده ی این جرم و سپس حرکت نیتروژن مایع (ذوب شده) به سایر نقاط جنوبی تر و منجمد باشد."

بسیاری از دانشمندان هم براین باورند با نزدیک شدن پلوتو به خورشید، لکه روشن نتیجه ذوب یخ ها و ایجاد بخارهای متحرک هیدروژنی (ابر مانند) و حرکتش به سوی نیم کره ی سردتر است.

همچنین با بررسی های جدید دانشمندان جو پلوتو را بیش از 2 برابر رقیق تر نسبت به آخرین اندازه گیری ای که درسال 1994 کرده بودند، تخمین زدند و جالب اینجاست که سطح آن هم نسبت به چند دهه ی گذشته در حدود 20 درصد سرخ تر شده است.

با این حال واقعیت این است تا کنون هیچ محقق و دانشمندی نتوانسته به حقیقت این موضوع پی ببرد و راز آن را کشف کند. شاید راه حل این معمای سردرگم کننده با رسیدن نخستین کاوشگر دست ساخته ی بشر (افق های نو) به پلوتو در اواسط سال 2015 فاش شود.

منبع: پایگاه ماهنامه نجوم

تلاش بیهوده نکنید: مغز بیشتر از ۱۵۰ دوست نمی‌تواند بپذیرد!
سازگاری کودکان با فرزند تازه وارد
خریداران خانه بخوانید!
چند راهکار برای خرید لباس کودکان
قوطی های خوشمزه یا خطرناک!؟
روش های جدید تربیت رسید
خانه ای باکلاس
جای مناسب برای آینه
آموزش ثروتمند شدن
محرمانه در خصوص دختران
سن جادویی برای ازدواج !؟
کودکانی با عینک خوش بینی
تاریخ نیروی هوایی ارتش ایران
پرونده ای برای حیات