روسری بستن به سبک لبنانی‌ها را خیلی‌ از ایرانی‌ها بعد از دیدن سریال «وفا» - همان که داستان‌اش درباره‌ی عشق یک پسر یهودی و یک دختر شیعه‌ی لبنانی بود- شناختند.

اصلا یک‌جوری مد شده بود بین دختر مذهبی‌ها، چادری‌ها. خیلی‌ها را هم می‌دیدم که روسری‌شان را این‌طور می‌بستند و اصلا حجاب بودن‌اش برای‌شان مهم نبود. یعنی روسری را لبنانی بسته بودند اما با همان سبک و سیاق سر کردن یک شال شُل و وِل.

 یعنی حالا یا طرف از این روش جدید بستن روسری خوش‌اش آمده بود یا فکر می‌کرد شبیه «هانیه توسلی» می‌شود یا این‌طور بستن، اندازه‌ی او به‌اش می‌آید.

 خیلی‌ از خانم‌های سن بالا یا جا افتاده تر هم انگار که جرات این‌طور بستن را نداشته باشند، به زدن یک سنجاق قفلی یا کلیپس به روسری در زیر گلو قانع بودند و از دیدن دخترهای با این مدل روسری بستن، ذوق می‌کردند. از برق نگاه‌شان توی مهمانی‌ها، توی اتوبوس و مترو می‌شد خواند.

این مدل روسری بستن برای من از دوران دبیرستان‌ام، عادت شده بود. به‌خاطر دوست عرب و عراقی‌ام که سال‌ها بود مقیم ایران بودند. از او یاد گرفته بودم؛ آن موقع هنوز دو سه سالی تا پخش سریال وفا فاصله داشتیم. اما بعدش همه عالم و آدم دیگر روسری‌شان را لبنانی می‌بستند.

عکس‌العمل خودم که یادم می‌آید، برایم جالب است. اگر روسری‌ام را آن‌طور بسته بودم، و اگر کسی نگاهم می‌کرد، یک‌جوری می‌شدم. توی مترو مخصوصا وقتی که می‌دانستم دارم وارد مکانی می‌شوم که زیر نگاه ملت هستم، سوزن‌های روسری ام را در می‌آوردم و وصل می‌کردم به لبه‌ی کیفم یا یقه‌ی مانتویی، جایی و روسری‌ام را گره می‌زدم. دقیقا نمی‌دانم این حس اِ از کجا آب می‌خورد اما حالم از نگاه آدم‌ها وقتی که فکر کنند دوست دارم شبیه هانیه توسلی باشم، به‌هم می‌خورد. تب‌اش اما سه چهار ماه بعد خوابید.

منبع: وبلاگ مشق شب(فاطمه علیزاده)