من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم   که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را 
اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم   جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را 

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند   جوانان سعادتمند پند پیر دانا را 
حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو   که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را 
غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ   که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل   که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را 
به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر   به بند و دام نگیرند مرغ دانا را 

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست   سهی قدان سیه چشم ماه سیما را 
چو با حبیب نشینی و باده پیمایی   به یاد دار محبان بادپیما را 

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب   که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را 
در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ   سرود زهره به رقص آورد مسیحا را 

  سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت   آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت 
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت 

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع   دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت 
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است   چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت 

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد   خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت 
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست   همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت 

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم   خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت 
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی   که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت 

قطعه

تو نیک و بد خود هم از خود بپرس   چرا بایدت دیگری محتسب 
و من یتق الله یجعل له   و یرزقه من حیث لا یحتسب 

ر تو خوانم ز دفتر اخلاق   آیتی در وفا و در بخشش 
هر که بخراشدت جگر به جفا   همچو کان کریم زر بخشش 

کم مباش از درخت سایه فکن   هر که سنگت زند ثمر بخشش 
از صدف یاد دار نکته‌ی حلم   هر که برد سرت گهر بخشش 

   مثنویات

الا ای آهوی وحشی کجایی   مرا با توست چندین آشنایی 
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس   دد و دامت کمین از پیش و از پس 

بیا تا حال یکدیگر بدانیم   مراد هم بجوییم ار توانیم 
که می‌بینم که این دشت مشوش   چراگاهی ندارد خرم و خوش 

که خواهد شد بگویید ای رفیقان   رفیق بیکسان یار غریبان 
مگر خضر مبارک پی درآید   ز یمن همتش کاری گشاید 

مگر وقت وفا پروردن آمد   که فالم لا تذرنی فردا آمد 
چنینم هست یاد از پیر دانا   فراموشم نشد، هرگز همانا 

که روزی رهروی در سرزمینی   به لطفش گفت رندی ره‌نشینی 
که ای سالک چه در انبانه داری   بیا دامی بنه گر دانه داری 

جوابش داد گفتا دام دارم   ولی سیمرغ می‌باید شکارم 
بگفتا چون به دست آری نشانش   که از ما بی‌نشان است آشیانش 

چو آن سرو روان شد کاروانی   چو شاخ سرو می‌کن دیده‌بانی 
مده جام می و پای گل از دست   ولی غافل مباش از دهر سرمست 

لب سر چشمه‌ای و طرف جویی   نم اشکی و با خود گفت و گویی 
نیاز من چه وزن آرد بدین ساز   که خورشید غنی شد کیسه پرداز 

به یاد رفتگان و دوستداران   موافق گرد با ابر بهاران 
چنان بیرحم زد تیغ جدایی   که گویی خود نبوده‌ست آشنایی 

چو نالان آمدت آب روان پیش   مدد بخشش از آب دیده‌ی خویش 
نکرد آن همدم دیرین مدارا   مسلمانان مسلمانان خدا را 

مگر خضر مبارک‌پی تواند   که این تنها بدان تنها رساند 
تو گوهر بین و از خر مهره بگذر   ز طرزی کن نگردد شهره بگذر 

چو من ماهی کلک آرم به تحریر   تو از نون والقلم می‌پرس تفسیر 
روان را با خرد درهم سرشتم   وز آن تخمی که حاصل بود کشتم 

فرحبخشی در این ترکیب پیداست   که نغز شعر و مغز جان اجزاست 
بیا وز نکهت این طیب امید   مشام جان معطر ساز جاوید 

که این نافه ز چین جیب حور است   نه آن آهو که از مردم نفور است 
رفیقان قدر یکدیگر بدانید   چو معلوم است شرح از بر مخوانید 
مقالات نصیحت گو همین است   که سنگ‌انداز هجران در کمین است 

  رباعیات

اول به وفا می وصالم درداد   چون مست شدم جام جفا را سرداد 
پر آب دو دیده و پر از آتش دل   خاک ره او شدم به بادم برداد 

□
نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد   نی لذت مستی‌اش الم می‌ارزد 
نه هفت هزار ساله شادی جهان   این محنت هفت روزه غم می‌ارزد 

□
هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد   هر پاکروی که بود تردامن شد 
گویند شب آبستن و این است عجب   کاو مرد ندید از چه آبستن شد 

□
چون غنچه‌ی گل قرابه‌پرداز شود   نرگس به هوای می قدح ساز شود 
فارغ دل آن کسی که مانند حباب   هم در سر میخانه سرانداز شود 

□
با می به کنار جوی می‌باید بود   وز غصه کناره‌جوی می‌باید بود 
این مدت عمر ما چو گل ده روز است   خندان لب و تازه‌روی می‌باید بود 

□
این گل ز بر همنفسی می‌آید   شادی به دلم از او بسی می‌آید 
پیوسته از آن روی کنم همدمی‌اش   کز رنگ وی‌ام بوی کسی می‌آید 

□
از چرخ به هر گونه همی‌دار امید   وز گردش روزگار می‌لرز چو بید 
گفتی که پس از سیاه رنگی نبود   پس موی سیاه من چرا گشت سفید 

□
ایام شباب است شراب اولیتر   با سبز خطان باده‌ی ناب اولیتر 
عالم همه سر به سر رباطیست خراب   در جای خراب هم خراب اولیتر 

□
خوبان جهان صید توان کرد به زر   خوش خوش بر از ایشان بتوان خورد به زر 
نرگس که کله دار جهان است ببین   کاو نیز چگونه سر درآورد به زر 

□
سیلاب گرفت گرد ویرانه‌ی عمر   وآغاز پری نهاد پیمانه‌ی عمر 
بیدار شو ای خواجه که خوش خوش بکشد   حمال زمانه رخت از خانه‌ی عمر 

  مثنویات

ساقی نامه

بده تا روم بر فلک شیر گیر   به هم بر زنم دام این گرگ پیر 
بیا ساقی آن می که حور بهشت   عبیر ملایک در آن می سرشت 

بده تا بخوری در آتش کنم   مشام خرد تا ابد خوش کنم 
بده ساقی آن می که شاهی دهد   به پاکی او دل گواهی دهد 

می‌ام ده مگر گردم از عیب پاک   بر آرم به عشرت سری زین مغاک 
چو شد باغ روحانیان مسکنم   در اینجا چرا تخته‌بند تنم 

شرابم ده و روی دولت ببین   خرابم کن و گنج حکمت ببین 
من آنم که چون جام گیرم به دست   ببینم در آن آینه هر چه هست 

به مستی دم پادشاهی زنم   دم خسروی در گدایی زنم 
به مستی توان در اسرار سفت   که در بیخودی راز نتوان نهفت 

که حافظ چو مستانه سازد سرود   ز چرخش دهد زهره آواز رود 
مغنی کجایی به گلبانگ رود   به یاد آور آن خسروانی سرود 

که تا وجد را کارسازی کنم   به رقص آیم و خرقه‌بازی کنم 
به اقبال دارای دیهیم و تخت   بهین میوه‌ی خسروانی درخت 

خدیو زمین پادشاه زمان   مه برج دولت شه کامران 
که تمکین اورنگ شاهی از اوست   تن آسایش مرغ و ماهی از اوست 

فروغ دل و دیده‌ی مقبلان   ولی نعمت جان صاحبدلان 
الا ای همای همایون نظر   خجسته سروش مبارک خبر 

فلک را گهر در صدف چون تو نیست   فریدون و جم را خلف چون تو نیست 
به جای سکندر بمان سالها   به دانادلی کشف کن حالها 

سرفتنه دارد دگر روزگار   من و مستی و فتنه‌ی چشم یار 
یکی تیغ داند زدن روز کار   یکی را قلمزن کند روزگار 

مغنی بزن آن نوآیین سرود   بگو با حریفان به آواز رود 
مرا با عدو عاقبت فرصت است   که از آسمان مژده‌ی نصرت است 

مغنی نوای طرب ساز کن   به قول وغزل قصه آغاز کن 
که بار غمم بر زمین دوخت پای   به ضرب اصولم برآور ز جای 

مغنی نوایی به گلبانگ رود   بگوی و بزن خسروانی سرود 
روان بزرگان ز خود شاد کن   ز پرویز و از باربد یاد کن 

مغنی از آن پرده نقشی بیار   ببین تا چه گفت از درون پرده‌دار 
چنان برکش آواز خنیاگری   که ناهید چنگی به رقص آوری 

رهی زن که صوفی به حالت رود   به مستی وصلش حوالت رود 
مغنی دف و چنگ را ساز ده   به آیین خوش نغمه آواز ده 

فریب جهان قصه‌ی روشن است   ببین تا چه زاید شب آبستن است 
مغنی ملولم دوتایی بزن   به یکتایی او که تایی بزن 

همی‌بینم از دور گردون شگفت   ندانم که را خاک خواهد گرفت 
دگر رند مغ آتشی میزند   ندانم چراغ که بر می‌کند 

در این خونفشان عرصه‌ی رستخیز   تو خون صراحی و ساغر بریز 
به مستان نوید سرودی فرست   به یاران رفته درودی فرست 

  غزلیات
دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست   گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست 
که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست   که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست 

 
شمع اگر زان لب خندان به زبان لافی زد   پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست 
در چمن باد بهاری ز کنار گل و سرو   به هواداری آن عارض و قامت برخاست 

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت   به تماشای تو آشوب قیامت برخاست 
پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت   سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست 
حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری   کاتش از خرقه سالوس و کرامت برخاست 

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است   یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است 
تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد   هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است 

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف   صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است 
شهسوار من که مه آیینه دار روی اوست   تاج خورشید بلندش خاک نعل مرکب است 

عکس خوی بر عارضش بین کفتاب گرم رو   در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است 
من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می   زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است 

اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین   با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است 
آن که ناوک بر دل من زیر چشمی می‌زند   قوت جان حافظش در خنده زیر لب است 
آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد   زاغ کلک من به نام ایزد چه عالی مشرب است 

 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست   که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست 
نظیر دوست ندیدم اگر چه از مه و مهر   نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست 

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد   که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست 
نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس   بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست 

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را   که باد غالیه سا گشت و خاک عنبربوست 
نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است   فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست 

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است   چه جای کلک بریده زبان بیهده گوست 
رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت   چرا که حال نکو در قفای فال نکوست 
نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است   که داغدار ازل همچو لاله خودروست